Kapında bir bahtı karayım Yâ Resûlallâh

Umardım hep cemâl-i pâkinden teceİlîler,

Bak şimdi; firaka sezayım Yâ Resûlallâh

İnlerken nây-ı kalbim ümîd-i feyzinîı; dâim,

Cürmümle o demde cüdayım Yâ Resûlallâh

Saçılır iklİm-i pâkinden âleme rahmet,

Ben neden kuruyup solayım Yâ Resîlallâh

Ne şevkti tüterken bûyun herdem seherlerde,

Ya şimdi, inleyen bir nâyım Ya Resûiallâh

Kabul kıl mücrimi, kovma kapmdan ne olur

Kovarsan kime sızlanayım Yâ Resülaüâh

Yanmışım isyanla, yakma hicranla Ey Nebî

Bittim billahi; pür şekvayım Yâ ResBIallâh

Günah bana yaraşmaz, doğru… Af sanin sânın

Sen varken kime dert yanayım Yâ Resûlallâh

Beynim tıpkı bir sorular harmanı,

Kafamda istifham, cevabı sisli;

Gezer dururum yorgun ve âvâre..

Sarmış, buğulu büzün dört bir yanı,

Kalbim annemin kalbi gibi hisli;

Her hâlim garipliğime emare…

Kulaklarımda bir gurbet jüri,

Nağmelerimde poyraz serinliği..

Düşüncem “veda” diyor bu yerlere.

Burda ruha güzellikler sinmiyor,

Tüter gözümde o bizim bahçeler;

Nerde o yemyeşil bahar günleri?.

Doğ ey ışık, doğ gönlümün içinden

Tasayla dolaştığım bu yerlerde,

Bana ruhumun sırlarını duyur.

Bir ses sun o eski bestelerinden,

Şu hüzünlü şafakta perde perde..

Açlıkla kıvranan ruhumu doyur..